Pobłocie to nieduża wieś sołecka położona przy drodze łączącej Strzepcz z Wejherowem. Nie ma tu zabytków, a więk­szość domów stojących wzdłuż szosy powstała po wojnie. Wieś liczy obecnie ponad 400 mieszkańców.
     Nazwa wsi pochodzi od jej położenia w stosunku do stołeczne­go dawniej Strzepcza - „po błocie". Pierwsza informacja o wsi, której nazwę podano w formie 'Poblocz", pochodzi z 1401 roku. Z Pobłocia wywodzi się rodzina szlachecka Pobłockich, pieczętująca sio herbem Brochwicz. Pobłoccy także używali przydomków, takich jak: Bach, Dalck, Kisz, Kołdras, Kościanck, Mach, Siedwa i Witek. W drugiej połowic XVI wieku właściciclami wsi było osiem rodzin szlacheckich. Nigdy luteranie nic stanowili większości wśród mieszkańców Pobłocia.
     W początkach XIX stulecia tutejszy majątek został rozparcelo­wany miedzy miejscowych chłopów, zaś sama wieś stała się siedzibą władz gminnych. Do dziś Pobłocie ma charakter rolniczy.
     lewinko to grupa zabudowań należący częściowo do Pobłocia i częściowo do Lewina, położony nad jeziorem o tej samej nazwie. Przy północnym brzegu jeziora, pośród sosno­wego lasu w ostatnich latach powstało kilka domków letni­skowych, w których wypoczywa trójmiejska bohema.
     Z jeziora Lewinko bierze początek jeden z większych dopływów Redy - rzeka Bolszewka. Jezioro, mimo że nie­wielkie jest dość głębokie i podobno przepływająca przez nie rzeczka tworzy w wielu miejscach wiry. W jeziorze tym kiedyś grasował wielki szczupak, który przez żądnych sen­sacji turystów uznawany był za dalekiego kuzyna słynnego potwora z Loch Ness.
     Jak podaje lustracja z roku 1565 jezioro to nosiło nazwę Łakic, „w którem toni niewodowych 6, na którem wolność mają ziemianie Liewinsczi i Pobłoczanie. Ale nie łowią w zimie jeno w lecie klepami, łowią w niem ryby: szczuka, jaż, płocica, okunie".